Weksel własny

Dokument prawny, w którym kredytobiorca formalnie potwierdza i przyrzeka, że spłaci swój dług. Jest to konieczne do potwierdzenia zobowiązania i uniknięcia sytuacji zaprzeczenia, że pożyczka kiedykolwiek istniała, tak jak w przypadku podważenia przedmiotu roszczenia. Weksle własne są użytecznym elementem pochodzącym z bankowości angielskiej, która opracowała szeroko zakrojone regulacje prawne w zakresie indosowania (przenoszenia własności) oraz zastosowania weksli własnych jako jednostek wymiany, finansowania. W obecnych czasach straciły one na znaczeniu. Umowy rachunku oszczędnościowego, niekwestionowane wyciągi bankowe oraz dokumentacja bankowa łącznie stanowią potwierdzenie istnienia długu. Inne strony podpisujące weksel własny udzielają kredytodawcy dodatkowego „prawa regresu” – „indosant” zapłaci, jeżeli początkowy kredytobiorca nie dokona płatności; zobowiązanie „współwystawców” jest „solidarne” (pożyczkodawca może uzyskać płatność od każdego z nich), a zobowiązanie „współpodpisujących” pozostaje ograniczone do określonego udziału.

Potwierdzenie na piśmie

Ponieważ pożyczanie i udzielanie pożyczek często przekraczało granice lokalnej społeczności, wierzyciele nie chcieli już polegać po prostu na systemie wzajemnych zawiadomień o zadłużeniu wśród sąsiadów. Wymagali oni, aby dłużnicy, często zlokalizowani w pewnej odległości, dokonywali formalnego wystawienia weksli własnych lub przyjmowali obligacje z wyznaczonym terminem płatności i warunkami dotyczącymi odsetek. Te pisemne umowy reprezentowały zupełnie inne zobowiązanie niż te ze starszych kredytów towarowych: sugerowały pewien brak zaufania i były przede wszystkim i prawie wyłącznie elementem ekonomicznym, a nie stanowiły elementu stałych stosunków społecznych opartych na osobistych znajomościach.

Gordon S. Wood, The Radicalism of the American Revolution, 1993, s. 140